اتیسم

بیماری اُتیسم عبارتی کلی برای انواع رفتارهای متفاوت و بروز مشکلات گسترده افزون تر است. تشخیص این بیماری از حدود بیست سال پیش معمول تر شده، اما هنوز رایج نیست و فقط می توان آن طور که در گذشته بوده، کودکان دچار آتیسم را به عنوان عقب مانده، کند ذهن یا دشوار تلقی نمود. با وجود این که چنین تشخیص هایی برای شما یا فرزندتان بسیار ناراحت کننده است، اما باید بدانید، چون برای کمک به مبتلایان کارهای زیادی می توان انجام داد.

علائم بیماری شامل کندی در حرف زدن، ایجاد رابطه اجتماعی، برقراری ارتباط چشمی و نبود همدلی با احساسات دیگران است. به نظر میرسد مبتلایان اغلب توان پاسخگویی به سؤالات را ندارند، نمی توانند مکالمه ای را ادامه دهند و دوست ندارند با محبت در آغوش گرفته شوند. همچنین شاید عادات مکرر فیزیکی همانند تکان دادن مدام پاها داشته باشند. اسپرگر (Asperger) نوعی آتیسم، اما با علائم خفیف تر از نوع شناخته شده است. شدت اتیسم انواع گسترده ای دارد، برخی مبتلایان می توانند زندگی عادی و مستقلی داشته باشند در حالی که عدهای نیاز به مراقبت دائم دارند.

آگاهی علمی

بیماری آتیسم می تواند به دلیل ارتباط ژنتیکی باشد و عوامل خاص دیگری هم دخالت دارند. به نظر می رسد در زوج هایی که کودک اتیسمی دارند، مادر در طول بارداری سیگار می کشیده و یا مبتلا به سرخجه بوده یا پدر بیشتر از چهل سال داشته است. سازوکار بیماری معلوم نیست، اما در بررسی های مغزی پیدا است که ارتباطات مابین لایه سطحی نیمکره های مغز که در آنجا اطلاعات پردازش می گردد، زبان پیشرفت می کند و مشکلات حل می شوند و دستگاه کناره ای مغز که مسئولیت واکنش های عاطفی را بر عهده دارد، به خوبی عمل نمی کند. اگر کودک شما تا یک سالگی سروصدایی نمی کند و حرکت چندانی ندارد، باید به پزشک مراجعه کنید، چون می تواند نشانه ای از اتیسم باشد. در دو سالگی کودک، انتظار دارید که فرزندتان به سایر اطفال علاقه مند باشد، وسایلی را آورده به شما نشان دهد و هنگام بازی تخیلات خود را به کار گیرد، اما اگر چنین نباشد، احتمالاً پزشک شما را به متخصص ارجاع می دهد. در آنجا آزمایشات جسمی و توانایی های مهارتی انجام می گیرد تا تشخیص تأیید گردد.

مقالات مرتبط  درمان گیاهی گوش درد

برای بیماری آتیسم هیچ درمانی وجود ندارد، اما برنامه هایی ساختاری هست که می تواند به کودک مبتلا کمک کند تا مهارت های اجتماعی و زبان را بهبود بخشد. به عنوان مثال ممکن است کودکان آتیسمی در محیطی خلاق با موسیقی درمانی یا ادراک حسی پیشرفت کنند. برای بزرگسالان دچار آتیسم بسته به میزان نیاز، مراقبت های گسترده ای وجود دارد:

 مراکزی در جهت حمایت، نگاه داری و گفتار درمانی برای بهبود حرف زدن آنان.

صدها تحقیق در زمینه تأثیر تغذیه بر اتیسم انجام گرفته که نتایج بعضی از آنها بسیار جالب به نظر می سد. به طور مبسوط حذف گلوتن در فراورده های گندمی و کسئین (پنیره) در لبنیات، از رژیم غذایی به بهبود علائم بیماری در بعضی بیماران کمک می کند که دلیل آن تأثیر بر مولکول های پپتاید بدن است، اما مشکل آن است که کودکان اتیسمی بد غذا هستند. کاملاً طبیعی است که این کودکان فقط حدود بیست نوع خوراکی بخورند و اگر از این تعداد پانزده خوراکی حاوی گلوتن باشد، قطع کامل آنها عملی نیست. همه چنین تغییراتی باید توسط متخصص تغذیه اتخاذ شود تا رژیم طبیعی بماند.

خوردنی های مفید

در آزمایشی مکمل های B6 و منیزیم به بیماران مبتلا به اتیسم داده شد که نتیجه قطعی نداشت، اما بد نیست خوراکی هایی حاوی مقادیر زیادی از این ویتامین ها در رژیم غذایی وجود داشته باشد: تخم مرغ، غلات و برنج سبوس دار، مخمر، برگه زردآلو، میوه های مغزدار (آجیل) وشکلات.

روغن های حاوی امگا ۳ هم شاید مفید باشند، بنابراین هفته ای یک بار ماهی روغنی صرف کنید یا از دیگر منابع مثل مغز و دانه گیاهان استفاده نمایید.

مقالات مرتبط  تقویت حافظه

رژیم غذایی کیتوژنیک (مولد کتون) حاوی چربی زیاد، پروتئین کافی و کربوهیدرات کم، ممکن است علائم بیماری در کودکان مبتلا به اتیسم را بهبود بخشد، اما آنچه هنوز نمیدانیم تأثیرات درازمدت چربی زیاد در تغذیه آنان است. تاکنون در این مورد با کمبود اطلاعات مواجه هستیم که نیاز به پیگیری متخصصان دارد.

خوردنی های قابل پرهیز

سعی کنید کسئین (پنیره) موجود در محصولات لبنی و گلوتن (آرد سفید) را حذف کنید، اما این کار باید فقط تحت نظر پزشک متخصص انجام شود.

ثبت نظر